Zabytkowa część uzdrowiska Szczawnica pochodzi przede wszystkim z czasów, kiedy była ona własnością Szalayów i znajduje się w okolicach Placu Dietla. Prowadzi do niej ulica Zdrojowa, na początku której stoi drewniana willa Englander, której nazwa pochodzi od jej żydowskiego właściciela. Dalej wzdłuż Zdrojowej znajduje się kompleks sanatoryjny pochodzący z okresu międzywojennego oraz lat powojennych. Kończy się ona budynkiem Nowego Domu Zdrojowego oraz pijalnią wód „Magdalena” i „Jan”. 

Ulica zdrojowa prowadzi do Placu Józefa Dietla, na którym w 1865 roku Józef Szalay wystawił pomnik dla tego głównego propagatora polskich uzdrowisk. Skromny obelisk ukryty jest wśród krzewów. Przy placu znajduje się najokazalszy budynek starej Szczawnicy – tak zwany Pałac, zbudowany przez Szalaya na miejscu dawnego Domu Zdrojowego z czasów Kutschery. Obecnie znajduje się w niem Muzeum Pienińskie. Za nim z kole mieści się willa Ukrainka zaprojektowana w końcu XIX wieku przez Stanisława Eliasza-Radzikowskiego. Trochę poniżej Pałacu stoi budynek dawnej kancelarii uzdrowiska oraz metalowa altana kryjąca nieużytkowane już źródło „Waleria”. Nieco dalej w stronę Parku Zdrojowego mieści się z kolei kaplica zdrojowa z połowy XIX wybudowana w stylu neogotyckim. Idąc dalej w kierunku parku natniemy się z kolei na dwa obiekty związane z działalnością hrabiego Adama Stadnickiego. Poniżej kaplicy znajduje się inhalatorium a nad placem Dietla murowane sanatorium Modrzewie. 

Stara część uzdrowiska Szczawnica to piękne miejsce na spacer. Czyste powietrze, niewysoka, w dużej części drewniana zabudowa i urokliwy klimat górskiego kurortu zapewniają wspaniałe przeżycia.